Home -> Nieuws
Mei 2011
De reis van familie Herrings uit s'Hertogenbosch naar Hongarije,
Na 3,5 jaar vakantiekinderen uit het kindertehuis in Mateszalka over de vloer te hebben gehad en de nodige verhalen te hebben gehoord, hebben we besloten om het tehuis maar vooral 'onze' kinderen een bezoekje te brengen. Vrijdag 6 mei zijn we met onze dochters Lonneke en Liu vanuit Debrecen naar Mateszalka gereden. Bij het kindertehuis stond (toevallig?) Timi (14) buiten iets in de container te gooien. Timi rende naar ons toe en na vele omhelzingen kon ze ons mooi mee naar binnen nemen. Ze heeft ons haar groep en slaapkamer laten zien en daarna kennis laten maken met Judith (werkzaam in het kindertehuis).
We werden in de directiekamer gezet met koffie en thee (de goede volgens Lonneke). Al snel hoorden we Zsuzsi (14) en Ilonka (9) in de gang. Ilonka op dat moment nog heel stil en bedeesd. We gaan even een jas halen voor Ilonka en nemen ze mee om een dagje weg te gaan. In het kindertehuis is het rustig. De meeste kinderen zijn naar school. In het binnentuintje zien we een paar kleine kindjes (3 jarigen), met een paar oudere kinderen erbij. Ze hangen daar rond, geen speelgoed of leiding erbij. Triest om te zien. Ilonka komt al weer een beetje los. Zsuzsi en Timi zijn alleen maar blij dat ze met ons mee mogen.
We vertrekken met de meiden naar Debrecen. Daar gaan we naar de dierentuin en een soort pretparkje. We hebben het gezellig met al 'onze' meisjes. We nemen de meisjes ook nog mee naar een zwemparadijs. Goed voorbereid hebben we in de huurauto extra kleding en zwemspullen meegenomen. Timi heeft ruim 1,5 jaar geleden afgezwommen bij onze zwemvereniging voor haar A diploma. Ook Zsuzsi kan ondertussen al aardig zwemmen. Zwemmen vinden onze vakantiemeisjes heerlijk, maar de glijbanen zijn helemaal fantastisch. Naar Toine roepen ze: 'pap, pap'. De mensen daar kijken hun ogen uit.
Na het eten (Gyrostal) moeten de meisjes weer terug gebracht door Lonneke en Toine. Lonneke vertelt later dat de groep van Zuszsi zo vol is dat er kinderen op de banken slapen in de huiskamer.
Zaterdag zijn we naar de danswedstrijden wezen kijken van Zsuzsi en Timi en Anna, Liza, Kitty. Csilla, Kinga, Kati en Eva. Ik denk dat het voor het eerst was dat er mensen kwamen kijken voor deze kinderen. We hebben alles natuurlijk zoveel mogelijk vast gelegd.
's Avonds na het eten bij de pizzeria. Waarbij Timi de bestelling prima voor ons regelt in het Hongaars, hebben we onze meisjes terug gebracht. Zaterdagavond, de leiding zit op een aantal groepen in het kantoortje. Kinderen hangen voor de TV, buiten of in de gang rond. Het ziet er wel netjes uit, maar nergens zie je speelgoed, een pop of een knuffel. Er hangt een troosteloze, kille sfeer. Het raakt me als ik weer heel klein spul zie rondhangen. Kleine groezelige meisjes en jongetjes. We moeten afscheid nemen, foto's maken en we hebben een sliert kinderen achter ons aan sjouwen ,die met ons mee willen.
Nu we weer thuis zijn weten we weer waar we deze kinderen voor naar Nederland op vakantie halen. Voor de kleine Ilonka, daar een stil terug getrokken meisje, hier een vrolijke en spontane dame. Voor een Zsuzsi die ons daar continu vasthoudt en in Nederland tot rust komt. Ze haalt in Nederland haar kindertijd in door mee te spelen met speelgoed dat ze nooit heeft gehad. En voor een Timi die zich daar zo te zien wel staande houdt, maar altijd zo blij is hier te zijn.
Zsuzsi, Timi en Ilonka
Heel jammer dat er deze zomer maar zo weinig kinderen naar Nederland komen. Gelukkig dat er daar van de zomer een project is voor de kinderen die daar 3 maanden moeten hangen om de dagen door te komen. Iedereen die overweegt om een kind in huis te nemen. Doen! Je geeft een kind weer wat uitzicht en een doel. Een beetje warmte en liefde maakt een wereld van verschil ,voor elk kind. Mocht het niet klikken of gaan, overleg dan met de stichting en kies evt voor een ander kind. We hebben 3 vakanties een meisje gehad wat enorm botste met onze jongste dochter. De drie kinderen die nu elk jaar komen, waarvan we er altijd 2 tegelijk laten komen, gaan prima in ons gezin.
Groetjes, Henriėtte Herrings